Clamávi in toto corde, exáudi me, Dómine; *

iustificatiónes tuas servábo.

Clamávi ad te, salvum me fac, *

ut custódiam testimónia tua.

Prævéni dilúculo et clamávi, *

in verba tua supersperávi.

Prævenérunt óculi mei vigílias, *

ut meditárer elóquia tua.

Vocem meam audi secúndum misericórdiam tuam, Dómine, *

secúndum iudícium tuum vivífica me.

Appropinquavérunt persequéntes me in malítia, *

a lege autem tua longe facti sunt.

Prope es tu, Dómine, *

et ómnia præcépta tua véritas.

Ab inítio cognóvi de testimóniis tuis, *

quia in ætérnum fundásti ea.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Deus ultiónum, Dómine, *

Deus ultiónum, effúlge.

Exaltáre, qui iúdicas terram, *

redde retributiónem supérbis.

Usquequo peccatóres, Dómine, *

úsquequo peccatóres exsultábunt?

Effabúntur et loquéntur protérva, *

gloriabúntur omnes, qui operántur iniquitátem.

Pópulum tuum, Dómine, humíliant *

et hereditátem tuam vexant.

Víduam et ádvenam interfíciunt *

et pupíllos occídunt.

Et dixérunt: « Non vidébit Dóminus, *

nec intélleget Deus Iacob ».

Intellégite, insipiéntes in pópulo, *

et, stulti, quando sapiétis?

Qui plantávit aurem, non áudiet, *

aut qui finxit óculum, non respíciet?

Qui córripit gentes, non árguet, *

qui docet hóminem sciéntiam?

Dóminus scit cogitatiónes hóminum *

quóniam vanæ sunt.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.

Beátus homo, quem tu erudíeris, Dómine, *

et de lege tua docúeris eum,

ut mítiges ei a diébus malis, *

donec fodiátur peccatóri fóvea.

Quia non repéllet Dóminus plebem suam *

et hereditátem suam non derelínquet.

Quia ad iustítiam revertétur iudícium, *

et sequéntur illam omnes, qui recto sunt corde.

Quis consúrget mihi advérsus malignántes, *

aut quis stabit mecum advérsus operántes iniquitátem?

Nisi quia Dóminus adiúvit me, *

paulo minus habitásset in loco siléntii ánima mea.

Si dicébam: « Motus est pes meus », *

misericórdia tua, Dómine, sustentábat me.

In multitúdine sollicitúdinum meárum in corde meo, *

consolatiónes tuæ lætificavérunt ánimam meam.

Numquid sociábitur tibi sedes iniquitátis, *

quæ fingit moléstiam contra præcéptum?

Irruunt in ánimam iusti *

et sánguinem innocéntem condémnant.

Et factus est mihi Dóminus in præsídium *

et Deus meus in rupem refúgii mei;

et reddet illis iniquitátem ipsórum, †

et in malítia eórum dispérdet eos, *

dispérdet illos Dóminus Deus noster.

Glória Patri et Fílio *

et Spirítui Sancto,

sicut erat in princípio et nunc et semper *

et in sǽcula sæculórum. Amen.